‌یکی از همین آرش ها

زندان

yaharashha — Thu, 02 Jul 2009 15:33:18 GMT

اگر یکی از دلایل وجود و ساختن زندان در کشورها، حتی کشورهایی مثل سوئد، این باشد که مردم احساس کنند آزادند،
شاید یکی از دلایل وجودیِ ما هم این باشد که بقیه^ء دنیا احساس کند که...

... خوش به حال‌شون.

گزين‌گويه 53

yaharashha — Tue, 30 Jun 2009 09:06:18 GMT

یک پایان تلخ بهتر از یک تلخیِ بی پایانه.

فیلم سینمایی درباره^ء الی

کسوف

yaharashha — Mon, 29 Jun 2009 16:55:18 GMT

خواب دیدم کسوف شده، یک کسوف حلقوی کامل عین مال سال 78 که آخرین کسوف قرن نام گرفت. دیروز این خواب رو دیدم و بعد از اینکه تعبیرش رو نگاه کردم، یه نفر گفت تو آخرین قسمتی که از سریال ”جومونگ“ پخش شده هم کسوف شده بود و همین تعبیر اتفاق افتاده بوده! حالا ببینیم تعبیرش چیه؟

میگه که: ”اگر کسی آفتاب و ماه را مُنکَسِفین بیند بسیار بد باشد. اگر دید آفتاب را با ماه منازعت افتاد، دو بزرگ را با هم خصومت افتد.“ و در جای دیگری هم می‌گوید: ”بدان که اگر کسی زلزله در خواب دید، غم و محنت به او رسد. اگر خسوف و کسوف دید مصیبت به وی رسد.“

البته تعابیر دیگه‌ای هم می‌تونه داشته باشه و داره، ولی چون زمینه^ء این خوابم یک شهر بزرگ و شلوغ بود و بعد از این کسوف دیدم که یه چیزی مثل یک سفینه^ء فضایی به زمین سقوط کرد (و بعد از بیدار شدنم فکر کردم شبیه به قسمت بالای یک آسمان‌خراش هم بود) به نظرم بیشتر تعبیر غیرشخصی داشت تا شخصی. جالب اینکه بعدش اومدم سر کامپیوتر و کامنتام رو چک کردم، دیدم یه ”غیر ارگانیک“ (!) برام پیغام گذاشته که از پیشگویی‌های منجمین در باره^ء وقایع اخیر ایران بگو! (یا از خودم بگم؟) خلاصه که خواب باحالی بود خیلی زنده و خیلی زیبا بود. اولش من انگار داشتم از یه جایی توی فضا به زمین و ماه و خورشید نگاه می‌کردم و فکر می‌کردم می‌خواد خسوف (ماه‌گرفتگی) بشه. یه صحنه هم به آسمون شب نگاه کردم و به جای این که تو آسمون ماه ببینم، زمین رو دیدم. ولی بعدش مکانم عوض شد و توی یه اتاقی در یک ساختمان خیلی بزرگ بودم و بعد دیدم که یه هو کسوف (خورشید‌گرفتگی) شد. محل خورشید هم جایی بود که باید در حوالی عصر باشه. آسمونِ بی‌کران به رنگ آبیِ تیره شده بود و ستاره‌ها دیده می‌شدند و خورشید تبدیل شده بود به یک حلقه^ء آتشین آبی-سفید، خیلی قشنگ بود‌جای شما خالی!

من یه بار دیگه هم ”جمع شدن بین ماه و خورشید“ رو خواب دیده بودم که خیلی خوب بود برام. از قدیم تعبیر کسوف رو چه در خواب چه در بیداری بد می‌دونستن ولی برای من که تا حالا بد نبوده، امیدوارم این بار هم برای همه به خیر بگذره.

تعبیر شخصی (یعنی برای خود شخص) هم میشه ازش کرد. مختصراً این که چون ماه نشانه^ء پنهانی‌هاست و خورشید آشکارها، اگر ماه بیاد روی خورشید (یعنی کسوف بشه) میشه گفت،‌ بخشی از پنهانی‌های شخص (یا جامعه، یا هر چی، آشکار میشه) و اگر خسوف بشه یعنی طرف داره بدجوری خودش رو می‌زنه به اون راه، یعنی ناخودآگاهش هم داره خودش رو قایم می‌کنه. از طرف دیگه خورشید سمبل پدر و Father figure و پدرمَآبی (Fatherhoodness) هم هست و ماه هم مادر و سمبل مادری و مادرمآبی. پس جمع شدن خورشید و ماه می‌تونه نشانه^ء نزاع بین مادر و پدر، یک‌پارچگی بخش ”والد“ شخصیتِ فرد و یا غلبه^ء وزیر (یا یک حکومتیِ زیردست، یا سلطان در سایه) بر سلطان آشکار هم باشد.

اگرچه من زیاد از Mundane Astrology سر در نمیارم ولی تا سر جایی که خونده‌م می‌گم. یک نگاهی به چارت روز انتخابات انداختم در ساعت 8 صبح که آغاز شد. طالع آن برج اسد (Leo) بود که خودش یه پا دیکتاتوره، با حاکمیت خورشید که در برج جوزا قرار داشت. جالب اینکه طالع امسال (لحظه^ء سال تحویل) هم باز برج اسد (Leo) بود ، حاکم اون هم یعنی خورشید که خوب قاعدتاً در ابتدای برج حمل بود که برج شرف‌ش است و بسیار اونو قوی می‌کنه.

یک چیز دیگه‌ای هم که امسال داشتیم و داریم و هر 13 سال یک بار اتفاق می‌افته، تقارن (Conjunction) مشتری و نپتون است. ”در این زمان‌ها بشریت به امید رو میارند و امیدوار می‌شن به نوعی از آینده^ء آرمانی خودشون. مردم برای رسیدن به مدینه^ء فاضله یا اتوپیای خودشون تلاش می‌کنند و طبق قاعده زمان بیدار شدن از اغفال‌شدگی هم به سر خواهد رسید. در این دوران زمان‌هایی هم خواهد بود که مردم به ”عشق بدون خودخواهی“ هم خواهند رسید و اون رو هم تجربه خواهند کرد (ایثارگری). این دوره‌ای است که حباب، بزرگ و بزرگ‌تر می‌شود و بالا هم می‌رود. خوش‌بینی به حداکثر درجه می‌رسد. در این مدت انسان‌ها به تجربیاتی ناب از نظر روحی و معنوی دست پیدا خواهند کرد. در این دوره تأکید زیادی هم بر هنر، موسیقی و رسانه خواهد بود.“ (تفسیر این تقارن همه‌ش از ”آدریان دانکن“ است).

پ.ن بی‌ربط: این صفحه رو هم ببینید.

پ.ن با ربط: این دیلماج را هم بخوانید.

این دیگه از پ.نونی خارج شد!:

Google بنا به خواست کاربران ایرانی تصاویر ماهواره‌ای خود از تهران را به‌روزرسانی کرد تا صحنه‌های مربوط به این روزها، در Google Earth ثبت شود. البته گوگل توضیح می‌دهد که ماهواره‌ای که این عکسها را ثبت کرده از نظر آنها ایده‌آل نیست و سعی خواهند کرد در دفعات بعد از ماهواره^ء دیگری که دقت بالاتری در تصویربرداری دارد استفاده کنند. دو عکس برای نمونه در وبلاگ گوگل قرار دارد که یکی از آنها نمایی از میدان آزادی است. بقیهء صحنه ها را می‌توانید در برنامه Google Earth مشاهده کنید. این پست مربوطه در وبلاگ گوگل است،‌ ببینید.

بعدتر نگاشت!:

بعدتر نوشت!: فعلاً این خوابم برای هندوراس تعبیر شده D:

تمام چیزی که می‌خوام بگم اینه که، اونها واقعاً به ما اهمیتی نمی‌دن. *

yaharashha — Sat, 27 Jun 2009 03:32:18 GMT

دیروز مامانم رو بردم امام‌زاده صالح. از خیابون ولیعصر که رد می‌شدم، باز هم وقتی اون خونه^ء قدیمی رو که پشت پنجره‌هاش آفتاب‌گیر‌‌های چوبی سفید رنگ داغون داره رو دیدم، پرتاب شدم به گذشته‌ها، گذشته‌هایی که بعضی‌هاش رو دیده بودم و بعضی‌هاش رو شنیده بودم و بعضی‌هاش رو هم خونده بودم. این خونه (که حوالی مؤسسه^ء دکتر افشار است)، با این که هیچ ربطی نداره ولی منو وصل می‌کنه به یکی از تجربیات خواندنی‌م از گذشته، گذشته‌ای که شاید امروز حتی تصورش هم مشکل باشه.
یه عمه‌ای دارم که جوون‌تری‌هاش مجلات ”اطلاعات بانوان“ می‌خرید و اونا رو جمع‌آوری و صحافی می‌کرد و نگه می‌داشت. من هم بچه‌تر که بودم مثلاً دور و بر سال‌های شصت و دو و سه اینا، همون موقع که مرحوم گل‌آقا به چپ‌ها و راست‌ها به ترتیب می‌گفت ”یونی“ها (مجمع روحانیون) و ”یَتی“ها (جامعه^ء روحانیت) در ستون دو کلمه حرف حساب روزنامه^ء اطلاعات، این کتاب‌شده‌های مجلات رو تو خونه^ء بابابزرگ مرحومم پیدا می‌کردم و می‌آوردم و می‌خوندم.
تو یکی از اونا که احتمالاً مال سال‌های 48 اون حدودا بود ‌یه خبری نوشته بود که (نقل به مضمون): ”دیروز در خیابان پهلوی (همین ولیعصر امروز) یک خانم جوانی با بیکینی (امروز هم بهش همینو می‌گن دیگه نه؟ مایو دو تیکه حالا) در جلوی درب منزل خود حاضر شده بود و جمعیت زیادی برای تماشای وی در پیاده‌رو تجمع کرده بودند. تا بالاخره با تذکر پلیس، او با غرولند به داخل خانه راهنمایی شد تا بیش از این در رفت و آمد مردم اختلال ایجاد نشود.“ فِک کن!
اون وقتی که من اینو خونده بودم با توجه به قوه^ء تخیل و تصور قوی‌ای که دارم چنان این خبر رو دیده بودم که انگار خودم هم اونجا حضور به هم رسانیده بودم!

پشت‌بند این تخیلات هم، همون تو ماشین که بودم و داشتم از جلو اون خونه قدیمیه رد می‌شدم، دلم خواست چشمام رو ببندم و یک نفس عمیق بکشم و هوای آزادی رو تنفس کنم که توش اگر دلهره‌ای هم بود، دلهره از دیر رسیدن به سر قرار بود، اگر نگرانی هم بود، نگرانی از مقبول نیفتادن کادویی بود که براش گرفته بودی، اگر ناراحتی و دلخوری‌ای هم بود، از این بود که چرا فلان حرف رو بهش زدم که ناراحتش کنم. و تهِ همه^ء اینها باز هم دلت قرص بود که چیزی نیست، با یه بوسه‌ای و نوازشی همه چی حلّ میشه، حالا یکی دو تا بیشتر یا کمتر.
ولی چه فایده، نفس عمیق که هیچ، نفس معمولی‌م هم بالا نمی‌اومد. جو روانی، خیلی سنگینه. منی که سردرد نمی‌دونستم چیه، حالا هر از گاهی یه تجربه‌ای ازش دارم (البته داشتنُ تجربه‌اش، به درد کارم می‌خوره.)، و این که درست تو همچین موقعیتی یاد یه همچو روزگاری می‌افتم هم می‌دونم چیزی نیست به جز واکنش رگرشن (Regression) یا پسرَوی روانی. وقتی آدم حریف یه موقعیتی نمی‌شه، گاهی به عنوان دفاع روانی غرق در تخیلات شیرین گذشته‌ش میشه تا برای لحظاتی هم که شده از شر فشار روانی فعلی نجات پیدا کنه.

ولی این اتفاق وقتی که امروز می‌خواستم عمداً یه سری از خاطرات شیرینم رو مرور کنم نیفتاد. نمی‌تونست که بیفته، چون احساس می‌کردم بدون اون دیگه انگار یه چیزی از توی این خاطراتم دزدیده شده، نیست، مفقود شده. مایکل جکسون مرد.
صبح که از کشیک برگشتم خونه خیلی خوابم می‌اومد و بدون هیچ کار اضافه‌ای خوابیدم. حدودای ظهر یکی دوستان (چون نمی‌دونم اجازه دارم یا نه، اسمش رو نمی‌برم) زنگ زد که خبر داری یا نه؟ چی رو؟ مایکل مرد! گفتم امروز چندم فروردینه؟ سیزده‌ به‌ دره؟ گفت جدی می‌گم. دیگه خواب از سرم پریده بود. دیشب مایکل با ایست قلبی در سن پنجاه سالگی از این دنیا رفته.

***

سال 62 بود که با اسمش آشنا شدم، همه می‌گفتن رقص ارواح رو دیدی؟ و من هنوز ندیده بودم، چون تعداد زیادی نبودند که دستگاهی به اسم ویدئو داشتند و اونهایی که داشتند ممکن بود این فیلم رو نداشته باشند و تازه من هم ممکن بود با اونها آشنایی نداشته باشم. اول نوارش گیرم اومد و... پوف! چی بود لامصب، بیلی‌جین، بیلِد (همون Beat It ! با تلفظ مایکلی‌ش! به معنی ”بزن به چاک!“)، و بقیه‌ش. بعد عکس‌هاش رو دیدم، تا بالاخره به فیلماش هم رسیدم.

انتظار ندارم درک کنید روح زمانه رو در اون روزگار تا بتونید متوجه بشید که چرا یکی مثل من رو کفش‌‌چینی‌های سفیدش با خودکارهای قرمز و آبی با دقت و وسواس، با خط نوشتاری انگلیسی چسبیده، خوشگل می‌نوشت Michael Jackson بند کفش‌هاش رو (برای اون زمان) اجق‌وجق می‌بست، به شیوه‌^ء مایکلی عقب عقب می‌رفت و... اصلاً بذار یه کمی به افکارم سر و سامون بدم، بینم چی دارم می‌گم.

***

حوصله ندارم بیوگرافی مایکل رو بنویسم یا این که چی‌ها خوند و چه کارها کرد همینطوری هر چی که به نظرم ازش مهمه می‌گم. سال 1982 که میشه سال 61 ما، با توجه به اوضاع اون موقع ایران و ممنوع بودن همه چیز از جمله ویدئو و نوار موسیقی و عکس و اینها، در زمان دولت جناب مهندس میرحسین موسوی، ما از این جناب یعنی مایکل عزیز بی‌خبر بودیم. تا حدوداً یک سال کامل بعد که کم‌کم سر و صدای ایشون به ایران کاملاً بسته^ء اون روزها هم رسید. می‌دونید همون موقع‌‌ها هم بود که تازه شبکه^ء ”ام‌تی‌وی“ (MTV) هم شروع به کار کرده بود، یعنی در آگوست سال 1981. ام‌تی‌وی اولش با پخش شوهایی از خواننده‌ها شروع کرده بود که توی کلوب‌ها یا مَراسمات یا روی سن به صورت لایو اجرا می‌کردند و بهش می‌گفتند VJ (Visual Jokee=) بعد که قرار شد اینها رو با ویدئو که اون هم زیاد از اختراعش توسط شرکت JVC نمی‌گذشت ضبط و بعد پخش کنند تبدیل شد به Video Jokee. دور نشیم از موضوع، مایکل جکسون اولین کسی بود که با ساخت کلیپ نسبتاً طولانی ”تریلر“ خودش سبک ویدئوکلیپ‌های امروزی رو وارد عرصه^ء هنر کرد. و بعدش هم با ”بیلی‌جین“ و ”بیت ات“ که همه^ء اینها یک حالت روایی و فیلم سینمایی‌وار داشتند و این خودش به تنهایی انقلابی بود در تاریخ موزیک غرب. گذشته از این که او همیشه سعی داشت تا در کلیپ‌هاش کاری نو ارائه بده: اسپشال افکت‌های تک‌فریم گرگ‌نما شدنش در کلیپ Thriller، نورپردازیهای خاص زیرپاهاش در Billie Jean، استفاده برای اولین بار از افکت‌های ترمیناتور 2 در کلیپ Remember Me و تغییر چهره با استفاده از برنامه^ء ”مورف“ در انتهای کلیپ Black or White، حتی به ثبت رساندن اختراعی توسط خودش که در کلیپ Smooth Criminal استفاده کرد تا اون کار خارق‌العاده^ء خم شدن 45 درجه‌ای به سمت زمین رو انجام بده.

گذشته از همه^ء اینها رقص اون بود که همه^ء چشم‌ها رو به خودش خیره کرده بود و شاید همین نوع رقص بود که باعث شد تا رقصی به نام Break Dance هم که از دل دو تا فیلم سینمایی بیرون اومده بود هم در همون سال‌ها همه‌گیر بشه، برک‌دنسی که به واقع قواعد همه^ء رقص‌های پیش از خودش رو ”شکست“.

خیلی میشه در مورد مایکل جکسون نوشت و خیلی‌هاش رو هم شما می‌دونید، آخرش هم نفهمیدم که بالاخره مایکل مسلمان هم شد یا نشد. به هر حال برای من که بخش وسیعی از نوجوانی و حتی جوانی‌م رو اشغال کرده و خاطرات شر و شوری که برای ما نسل جوان اون زمان به ارمغان آورد، برای همیشه با ما می‌مونه. روانش شاد باد.

***

شب که خسته و مونده برگشتیم خونه و تلویزیون رو روشن کردیم (که ای کاش نمی‌کردیم)، دیدم تلویزیون طبق معمول شلنگ دروغ رو گرفته روی ما و همینطور چرند می‌بافه. که ببینید این رسانه‌های فلان‌فلان‌شده چه سناریویی ترتیب داده‌اند و چه استفاده‌هایی دارند می‌کنند از مرگِ (و نه قتل) ”یکی از هم‌وطنان“ عزیز ما“. دیگه نزدیک بود جلو مادرم، از حد ناسزا‌های مؤدبانه وارد حریم وصلت دادن فامیل اُناثِ تلویزیون‌‌مون اینا با سگ‌ها و خرهای نر بشم (آدم که حیفه). برای این که برای مامان یه کمی از دست اینا رو پشت و رو کنم یه دوری زدم و حرف‌های اون یکی دکتر آرش رو براش خوندم. شما هم بخونید.

چی بگم، حیف از این جوون‌هایی که این روزهای گذشته از بین ما رفتند. اونها که خودشون رفتند و راحت شدند، خانواده‌های بیچاره‌شونو بگو. ~~فقط ای کاش یکی به من می‌گفت ”واسه چی؟“ الان چی شد حالا؟~~

حرفم رو در این جمله^ء آخر پس می‌گیرم. داره یه چیزایی میشه ظاهراً

* All I Wanna Say Is That They Don’t Really Care About Us

* عنوان ترانه‌ای از مایکل جکسون

پ.ن1: این مطلب رو هم بخونید،‌خیلی جالبه.

پ.ن2: امید هم از مایکل نوشته.

پ.ن۳: وبلاگ پائلو کوییلو در این مورد چه نوشته

پ.ن۴: ندا در ویکی‌پدیا

پ.ن۵: اظهارات کریس دی‌برگ در رابطه با وقایع ایران (کادر آبی بالای صفحه):

Recent events in Iran have filled me with shock and mounting horror, and I send my heartfelt sympathies and support to all my friends and fans there who may have been caught up in what has become a huge international story. Many people all over the world have reacted with anger and dismay at what appears to be blatant violations of basic human rights to freedom, health and happiness, and I sincerely hope that there will be a proper and fair resolution to these serious and opposing points of view, in this country with such a rich and important history, and a place that I have come to regard with respect and affection.

Chris de Burgh (June 22, 2009)

پ.ن۶: نوشتهء گیلاسی در مورد مایکل جکسون

ناآرامی‌های بیرون و اغتشاشاتِ درون

yaharashha — Thu, 25 Jun 2009 02:56:18 GMT

این روزها خیلی مشغولم. از یه طرف اسباب‌کشی دارم، از یه طرف باید برای اون خونه نقاش و لوله‌کش و آهنگر ببرم. دنبال شیرآلات برم و بخرم، یه شب در میون هم که برم درمانگاه سر کار. این کارایی که گفتم هم نصفه نیمه انجام شده و نشده. ذهنم هم مثل مال همه^ء شماها مشغوله.

دیشب برادرم دیر کرده بود،‌ گوشی‌ش هم جواب نمی‌داد، نگرانی مادرم کم‌کم داشت به من هم منتقل می‌شد. تو مترو که می‌اومدم خونه، یکی می‌گفت چند روز پیش‌ها تو ایستگاه مترو هم اومدن حتی و گاز اشک‌آور زدند. نمی‌دونستم باور کنم یا نه، از خر جماعت که هر چی بگی برمیاد. حالا اینم دیر کرده بود و من هی حرف‌های اون یارو یادم می‌اومد. تو این هاگیر واگیر ساعت ده شد و مردم برنامه^ء ا... اکبر گفتن‌شون رو شروع کردند و اضطراب مامان بیشتر شد، حالا من، هم باید به او دلداری بدم هم باید خودم رو کنترل کنم و هیچی نگم. ببین ملت هر روز و هر شب چی می‌کشند، تو هول و ولا.

بالاخره اومد البته و خبری هم نبود.

***

برای پنجشنبه‌ها عصر، برنامه^ء هیپنوتراپی رو شروع کرده‌م تو همین کلینیکی که می‌رم. برای سردرد و ترک سیگار، غیر از این باشه باید قبلش باهام درمیون بذارید ببینم الان آمادگی‌ش رو دارم یا نه. این آمادگی داشتن یعنی باید برای هر مورد خاصی، یه اسکریپت آماده کنم که الان با توجه به سرشلوغی‌های فوق‌الذکر، نمی‌رسم، مگر اینکه یه چیزی باشه که زیاد طول نکشه یا صرفاً رگرشن یا پست‌لایف تراپی باشه (تشخیص اینش با منه).
به هر حال اگه از شما دوستان کسی مشکلی داره که فکر می‌کنه روان‌درمانی یا روان‌کاوی می‌تونه بهش کمک کنه، به احتمال زیاد هیپنوتیزم هم می‌تونه. و اگه تمایل داشتید به این کار، یه خلاصه‌^ء یه پاراگرافی کوچولو از مشکل‌تون رو برام ای‌میل بزنید تا بگم با هیپنوز میشه یا نه و اینکه اگه میشه الان می‌تونم یا بعداً.
کسانی که می‌خوان ای‌میل بزنند لطفاً این موارد رو حتماً در نامه‌شون لحاظ کنند:

در جواب سئوالِ مشکلت چیه؟ چی می‌گید ؟
(اصل مشکل چیه، شکایت اصلی چیه؟)

از کی شروع شده؟ مداومه یا میاد و میره؟ چند وقت چند وقت؟

آیا تا به حال برای رفع این مشکل درمان و مداوایی هم (از هر نوعش) انجام داده‌اید یا نه؟

آیا تا به حال هیپنوتیزم هم شده‌اید؟ بله؟چطور بوده؟

فکر می‌کنید درمان مشکل‌تون با هیپنوتیزم چند جلسه طول بکشه؟ (جواب به این سئوال به درد من می‌خوره و مهم نیست جواب درستی باشه یا نه، صرفاً گمان شما برام مهمه)

در مورد سیگار، آیا تا به حال اقدام به ترک اون کرده‌اید؟ بله، چرا؟ نه، چرا؟

ای‌میل من هم که معرف حضورتون هست (اون گوشه^ء بالا هم زیر صفحه^ء نخست، نوشته) :

arashalone [at sign] gmail [dot] com

در ضمن اگه اومدنی شدید، حتماً مطالبی که تو آرشیو موضوعی هیپنوتیزم‌م هست رو یه نگاهی بندازید. مرسی.

هیپنوتیزم نه درد داره نه ترس!

گزین‌گویه 52

yaharashha — Tue, 23 Jun 2009 21:21:18 GMT

سیاست ما عـیـــن دیانـت ماست.

مرحوم مدرس

اصلاً بیایید رأی بگیریم!

yaharashha — Tue, 23 Jun 2009 03:45:18 GMT

مجبورم در امتداد کامنت‌های علیرضا و ندا.ح و پونه^ء عزیز در رابطه با انتخابات و دفاع مردم از آراء خودشون در پیک قبلی نه، پیک قبل‌ترش، به یه سری موضوعات اشاره‌ای بکنم، حالا با ربط و بی‌ربطش رو دیگه نمی‌دونم. (خیر سرم می‌خواستم دیگه از سیاست و این جور کثافات ننویسم.)

این که رأی دادن رو به پول به گدا دادن تشبیه کرده بودم، شاید چندان مقایشه جالب و کاملی نبوده باشه ولی زیاد هم بی‌ربط نبود و البته در مجال اندک کامنت‌دونی بیشتر از اون هم نمی‌شد چیزی بگم. و این که علی گفته بود ”اگه پولی رو که بهش دادی، بگیرند بدنش به یکی دیگه یا طرف یا دومی معتاد باشه چی؟“ باید یه توضیح کوچولو بدم، همونطور که قبلاً هم گفتم در این مورد از نظر من به معتاد هم اگه ازت پول خواست بده، شاید ”یک دزدی“ یک روز دیرتر اتفاق افتاد، شاید ”یک بچه“ یک روز دیرتر کرایه داده شد، شاید ”یک دختر“ یک روز دیرتر فروخته شد، شاید ”یک آدم“ یک روز دیرتر کشته شد و شاید از این ستون تا اون ستون فرجی باشه. این از این. حالا بریم سر انتخابات...

شاید همه^ء ما در فارسی با عبارت ”رأی‌گیری“ بیشتر با دموکراسی آشنا شده باشیم. شاید شما هم مثل من این کلمه رو در دانشگاه بیشتر شنیده باشید. شاید برای انتخاب نماینده^ء کلاس یا انتخاب روز امتحان، یا به تعویق انداختن یک امتحان یا...
شاید تصور می‌کنیم دموکراسی یعنی رأی‌گیری و انتخابات و هر کشوری که خیلی توش انتخابات برگزار می‌شد یعنی اِندِ دموکراسی، البته دموکراسی که عیبه، همون مردم‌سالاری.

حالا فعلاً با دیگر ساختارهای دموکراسی، مثل حزب و رسانه^ء آزاد و حق تجمع و حق اعتصاب و اعتراض مسالمت‌آمیز و چی و چی کاری ندارم، می‌خوام در مورد همون رأی‌گیری حرف بزنیم. گذشته از این که ”رأی بگیریم!“ یعنی همون ”خلایق هر چه لایق“ باید به عرض برسونم که رأی‌گیری حداقل بر سه نوع اصلی است.

رفراندوم یا Referendum : که از فعل Refer میاد به معنی مراجعه، یعنی این که به آرای مردم مراجعه شود، ولی از نظر سیاسی این اصطلاح زمانی به کار برده می‌شود که حکومتی در موردی خاص نتواند خودش تصمیم بگیرد (مثلاً در قانون اساسی آن کشور چنین مسئله‌ای پیش‌بینی نشده باشد) و لازم بداند که مردم این کار را انجام دهند یا حداقل بخواهد نظر مردم را در آن خصوص بداند. مثلاً در سال 2003 حکومت سوئد برای اینکه بداند واحد پول خود را تبدیل به یورو کند یا همان کرون نگه دارد، آمد و رفراندوم برگزار کرد. در واقع رفراندوم یک نظر مشورتی مردم است به حکومت. در مواردی هم برای تغییر روش سیاستی یا اصلاح قانون اساسی به کار می‌رود.

دوم یک چیزی داریم در اصطلاح حقوق سیاسی که من تا به حال برای آن معادل فارسی نشنیده‌ام و اغلب به جای آن در ایران از همان رفراندوم استفاده کرده‌اند که البته طبق تعریف، غلط است و آن اصطلاحی است به نام Plebiscite (پلِباسایت) :

این آن همه‌پرسی‌ای است که گاهی در دنیا برای تغییر نوع حکومت یا تغییر بنیادین و کلی قانون اساسی به کار می‌رود. مثلاً در سال 1804 وقتی فرانسه می‌خواست به ناپلئون لقب امپراطور بدهد از این نوع همه‌پرسی استفاده کرد، یعنی مستقیماً از مردم فرانسه سئوال کرد که آیا می‌خواهید حکومت شما تبدیل به یک امپراطوری شود یا نه؟ همین جا اشاره کنم که این ”یا نه“ خیلی مفهوم داره، ”یا نه“ یعنی اگر نه، یعنی می‌خواهید همان بماند که تا حالا بود (به این مسئله خیلی توجه کنید).

و بالاخره انتخابات یا Election : مختصر و مفیدش یعنی اینکه شما یک دونه حق ناقابل داری که بری از بین چند تا آدم که برای یک کاری نامزد شدند، به یکی رأی بدی و اعلام کنی که ”آقا! یا خانم! از نظر من، تو مناسب‌تر بودی برای این مقام یا کار یا حالا هر چی“

در تمامی موارد گفته شده یه نهادی مجری انجام رأی‌گیری است، یعنی باید آراء مردم را جمع‌آوری کند و بشمرد و اعلام کند. یک نهادی هم مثلاً باید نظارت بکند. شاید لازم بشود (چرا باید لازم بشود؟) که در مورد انتخابات نمایندگانی از طرف نامزدها و گاهی حتی از خارج از کشور هم بر این روند نظارت بکنند.
حالا چند تا نکته، در مورد اول یعنی رفراندوم حکومت خودش به این نتیجه رسیده که بیاد با مردمش مشورت کند،‌بنابراین تقلب کردن در این جا مضحک به نظر می‌رسد (اگرچه هیچ چیز در سیاستی که بابا، مامان نداره بعید نمی‌باشد). مورد دوم به نظر شما چه مواقعی ممکن است اتفاق بیفتد؟ انقلاب؟ تغییر حکومت توسط خود حاکم به روشی دموکراتیک (فرض کنید یکی مثل گورباچف می‌اومد حکومت شوروی سابق رو با این روش عوض می‌کرد)؟ دیگه چی؟ و در ضمن در این گونه موارد آیا به رأی‌دهنده^ء تا حدودی محترم باید حق انتخاب بین ”این جدیده“ و ”همینی که هست، یا در واقع بود“ داد یا می‌توان به او حق انتخاب بین چند گزینه رو داد؟ بگذریم. ولی در مورد سوم یعنی الکشن یا همون انتخابات خودمون اینا، یه مسئله‌ای هست که باید برای خودم روشن‌ترش کنم.
وقتی ما می‌خواستیم برای کلاس‌مون نماینده انتخاب کنیم، چند نفر کاندید (حالا کاندیدا، ای بابا!) می‌شدند. کسی هم مجبورشون نکرده بود، لابد هر کدوم برای خودشون دلیلی داشتند. هر کدوم‌شون هم برای این که اون یه دونه رأی ناقابل ما رو ”به دست بیارند“ هزار وعده^ء خوبان رو به ما می‌دادند. آخرش هم ما رأی‌مون رو می‌دادیم به یکی از اونا، همونی که مثلاً دلمون می‌خواست بشه نماینده‌مون تا شاید بهتر بتونه چانه‌زنی کنه و مثلاً به وقتش زمان امتحانی رو عقب بندازه.
حالا فرض کنیم، فرض کنیم آموزش دانشگاه مسئول جمع‌ کردن و شمارش آرای ما بود و چون اون کاندیدای موصوف رو می‌شناخت و نمی‌خواست اون بشه نماینده در آراء دست می‌برد. درسته که ما باید اعتراض می‌کردیم به این تخلف، ولی به نظر شما اعتراض اصلی و پی‌گیر جدی رو نباید اون نامزدی بکنه که از اولش خودش پا شد اومد شد نامزد؟ بی هیچ اجباری؟ اونی که حالا دیگه رأی ما مال اونه و اون صاحب اوناست. رأی که اسم و رسم نداره، وقتی تو یه صندوق شد برای صاحبش حکم تعدادی کاغذ اسکناس رو داره و اونه که باید براش جوش بزنه، اگه نتونست، درسته که مایی که یه دونه از اون اسکناس‌های حقوقی رو بهش دادیم ولی دیگه نمی‌تونیم کاسه^ء داغ‌تر از آش بشیم و تا جایی پیش بریم که خودمون رو از دانشگاه (یا از این دنیا) بندازند بیرون.

ما مردمی قهرمان‌دوست و قهرمان‌خواه و قهرمان‌پرست هستیم و یک کاندیدا، یک قهرمان نیست.

درضمن باز هم یادآور می‌شوم که سیاست خیلی کثیف است، خودتون رو بهش نمالید.

این رو هم بخونید تا شاید بیشتر خودمون رو از سیاست دور کنیم.

پ.ن: به یه نفر می‌گن اگه حالت تهوع بهت دست بده چه کار می‌کنی؟ گفت منم بهش دست می‌دم!

چه کسی برنده است؟

yaharashha — Sun, 21 Jun 2009 07:21:18 GMT

مراسم چهلم پدر را هم برگزار كرديم و برگشتم. ولی سوگ ادامه دارد، برای کسانی که قربانی بازی‌های سیاسی دیگران شدند.
پدرم متولد سال بز بود. هوایی شدم دوباره نگاهی به یادداشتم بر سال گاو خاک بیندازم. دیدم که نوشته بودم برای متولدین سال بز: ”امسال بهتر است اگر می‌توانید نه به سفرهای دور بروید، نه در مراسم خاکسپاری کسی حاضر شوید، نه به ملاقات اشخاص بیمار بروید و نه تغییر دکوراسیون داده و نه خانه را توسعه دهید.“ ولی پدرم نه این مسائل را قبول داشت، نه این ها را خوانده بود و نه می‌توانست به حج نرود، وقتی که نوبت به او رسیده بود. ولی بقیه^ء متولدین بز (مثلاً پنجاه و هشتی‌های عزیز) بهتر است حرف گوش دهند.

همین مراجعه به آن پیک باعث شد نگاهی دوباره هم به سال تولد برخی از حضرات که در آنجا هم آورده بودم بیندازم. مثلاً جناب میرحسین که مار تشریف دارند (به مانند لینکلن، تنها شخصیت سیاسی مطرح دیگری که مار است)، یا شیخ مهدی که مانند اوباما در سال گاو تشریف به این دنیا آورده‌اند و جناب رئیس‌جمهور مردمی‌نژاد که میمون تشریف دارند (یعنی متولد سال میمون‌اند) و بقیه... (اگر دوست داشتید خودتان یک بار دیگر به آن نگاه کنید).

برای مارها نوشته بودم ”اگر تنبلی را کنار نگذارید سال پرکاری مثل سال گاو، برای شما سخت خواهد گذشت. با این حال شانس و موفقیت در حوزه^ء شغل و پول به شما چشمک می‌زند و اوضاع خوب است. به اهداف شغلی خود خواهید رسید و احتمال دریافت سود بیشتر و یا پاداشی خاص می‌رود، مراقب کسی که می‌خواهد سد راه موفقیت‌های شما شود باشید و بر کار خود تمرکز کنید. پول خوبی در انتظار شماست، اما این پولی بادآورده نخواهد بود و باید برای ‌آن برنامه‌ریزی و کار کنید بنابراین اگر تنبلی کنید پول خود را به دست نخواهید آورد. احتمال بی‌خوابی٬ غم، احساس تنهایی و نداشتن آرامش خاطر در سال پیش رو برای شما زیاد است.“

برای گاو‌ها هم اینطور آمده بود که ”امسال یک سال غیرقابل پیش‌بینی برای شما خواهد بود. کار زیاد همراه با اتفاقاتی شاید نه‌چندان خوشایند در انتظار است ولی در نهایت شما قوی‌تر هستید، چون سال، سال شماست. در شغل خود سعی کنید موقعیت خود را حفظ کنید و مراقب اطراف‌تان باشید، بخصوص رقبا و حسودان، آمار و اطلاعات خود را مخفی کنید. کسانی که از نظر مالی با آنها سر و کار دارید کم‌پول خواهند بود. برنامه‌های اقتصادی خود را دنبال کنید و خرج اضافه نکنید. به خاطر کار زیادی که دارید دوست‌داران خود را فراموش نکنید. نگرانی‌های خود را کنترل کنید و متمرکز باشید.“

برای گربه‌ها: ”امسال شما حمایت زیادی از دوستان و آشنایان و اطرافیان خود دریافت نَخواهید کرد. در شغل خود با موانع زیادی روبرو خواهید شد که روند کارها را کند خواهد کرد. بر حرف‌هایی که می‌زنید و رفتاری که دارید دقت کنید چون کوچکترین اشتباهی موجب تنبیه و سرزنش شما خواهد شد، حتی ممکن است کار به دادگاه بکشد. بنابراین از اولش سعی کنید از هر گونه جر و بحثی بپرهیزید. شاید امسال زیاد بخت با شما یار نباشد. ببینید مشکلات چه درسی برایتان دارند. وقتی باد موافق وزیدن بگیرد از سرمایه‌گذاری‌هایی که کرده‌اید بهره خواهید برد. امسال سطح سلامت شما هم پایین خواهد بود و به سادگی می‌توانید بیمار شوید. مراقب تصادفات نیز باشید هم برای خود و هم خانواده^ء خود.“

و برای جناب میمون این که ”سال خوبی است و شهرت و پول و موفقیت و سلامت در انتظار شماست، اما اگر اشتباه کنید می‌توانید همه را به باد دهید. در شغل خود به یک موفقیت و کامیابی فوق‌العاده و برجسته دست می‌یابید که به دنبال آن پول هم می‌آید. اینجاست که عده‌ای به حسادت می‌افتند و به دنبال نقطه‌ضعف یا اشتباهی از شما خواهند گردید تا کله‌پایتان کنند که خوشبختانه شما٬ هم خودتان به قدر کافی زیرک هستید که از خود مراقبت کنید و هم حامیانی در این سال خواهید داشت که هوای شما را دارند. با این حال امسال برای شما پیش‌بینی می‌شود که یکی یا بخشی از دارایی‌های خود را به گونه‌ای از دست می‌دهید که قابل برگشت نیست یا حادثه^ء غیر قابل انتظاری مقدار زیادی از دارایی شما را صرف خود خواهد کرد. بنابراین بهتر است زیاد با درآمدتان خودنمایی نکنید و مردم را خبردار نکنید. امسال آماده باشید که عشق رؤیایی خود را خواهید یافت یا اگر یافته‌اید به وصال خواهید رسید، حتی احتمال حضور نورسیده‌ای هم برای متأهلانِ میمون می‌رود.“

و برای سگ‌ها نوشته بودم که ”چرا انقدر دست به کارهای پرخطر می‌زنید؟ مگر می‌خواهید انقلاب کنید؟ اتفاقاتی همچون اختلاف و ناسازگاری، بحث و جدل، کشمکش‌ها و ستیزه‌‌جویی‌ها یا رنجیدگی‌ها، پیش خواهد آمد و مشکلاتی را نیز برای شما به همراه خواهد داشت. بنابراین بهتر است کاملاً بر گفتار و کردار خود توجه تأمل داشته باشید. تا زمانی که آن حالت صادقانه و برخورد بی‌ریای خود و نیز روح سخت‌کوشی خود را حفظ کنید، می‌توانید بر موانع و چالش‌های شغلی خود در این سال گاو خاک فائق آیید. از نظر مالی هم زیاد بد نیست بخصوص پاییز امسال برای شما بهتر از تابستان خواهد بود، ولی به هر حال در سال گاو باید سخت کار کرد و به درآمد کم قانع بود. امسال سال احساس تنهایی کردن است برای شما. در کل امسال اگر چه زمان‌های خوش‌شانسی هم برای‌تان دارد اما در کل باید از آن با دقت عبور کنید.“

به امثال خودم هم گفته بودم که ” کلاً شما خودتان را وفق می‌دهید، ولی ریسک نکنید و همراه با جریان باشید و الا زندگی شما زیر و رو خواهد شد. روی هم رفته امسال را باید ”آسّه برید و آسّه بیایید که ”گاوه“ شاخ‌‌تون نزنه!“

و نوشته بودم که سال گاو از نظر سیاسی، اگر چه سال محافظه‌کارهاست ولی به قدرت رسیدن دیکتاتورها هم در این سال دور از انتظار نیست. نمونه‌اش در همین ایران خودمان، شصت سال پیش در آخرین سال گاو خاک قبلی:

در پانزده بهمن 1327 (سال چینی از اواسط بهمن شروع می شود)، شخصی به نام ناصر فخرآرایی در دانشگاه تهران از فاصله^ء نزدیک به شاه تیراندازی می‌کند و پشت لب او را کمی خراش می‌دهد. او بلافاصله همانجا با شلیک گلوله^ء رئیس شهربانی کشته می شود و در جیب او کارت خبرنگاری روزنامه^ء پرچم اسلام پیدا می‌شود، ولی بعداً اعلام شد که عضو حزب توده هم بوده است (و به همین بهانه از همان شب شاه، به نام ایجاد آرامش و امنیت در کشور، این حزب را غیرقانونی اعلام کرد). بعد در تهران اعلام حکومت نظامی شد و وقتی شاه خواستار اختیارات بیشتر شد و قانون اساسی آن زمان اجازه^ء این کار را نمی‌داد، دستور انتخابات مجلس مؤسسان را داد (مجلس مؤسسان یه چیزی بود تو مایه‌های مجلس خبرگان قانون اساسی امروز) و این مجلس هم با اصلاح اصل 48 متمم قانون اساسی اختیاراتی مانند انحلال مجلس شواری ملی و مجلس سنا را به شاه داد و بدین ترتیب شاه را از یک حاکم صوری به یک حاکم مقتدر قادر در دخالت‌های بنیادین در حکومت تبدیل کرد. در همین سال در انتخابات مجلس تقلب و تخلف شد و مردم به خیابان‌ها ریختند و اعتراض کردند و شاه هم آنها را عده‌ای خرابکار نامید. پرچم‌دار این اعتراضات هم شخصی بود از درون خود نظام درباری که معرف حضور همگان هست، جناب آقای دکتر محمد مصدق. این اعتراضات بعد از آن اصلاح متمم قانون اساسی صورت گرفت و از مهر تا اسفند سال 28 ادامه داشت در این بین دکتر حسین فاطمی مجوز روزنامه‌اش را گرفت، بعد مصدق در ابان ماه به احمدآباد تبعید شد (برای بار اول) بعد جبهه^ء ملی تشکیل شد و بعد مصدق برگشت و در کنار او قرار گرفت و روزنامه^ء ”باختر امروز“ دکتر فاطمی به ارگان جبهه^ء ملی تبدیل شد و الیته در نهایت محمد عبد خدایی 14 ساله، از گروه مؤتلفه^ء اسلامی، او را در گورستان ظهیرالدوله در مراسم سالگرد محمد مسعود روزنامه‌نگار و نویسنده ترور کرد و کشت.

خلاصه این که تا اینجای داستان، ما بخش‌های مربوط به انتخابات و اعتراضات و واکنش‌های به آن را دیده‌ایم. کسی هم ازدرون نظام به مخالفت برخواسته است. حکومت نظامی هم (اگرچه نه به آن شیوه^ء مألوف و معروف) داشته‌ایم، یک روزنامه^ء جدید هم در جریانات اخیر در آمده است (عدالت سبز ؟) . مانده یک تبعید و یکی دو تا ترور و یک تغییر در قانون اساسی و اگر لازم شد یک انحلال (حالا انحلال هر چی). البته همانطور که دیدید اینها همه بر اساس طالع‌بینی و تاریخ‌نگاری ایران است، و الا همانطور که می‌دانید من که از سیاست سر در نمی‌آورم و تا همین انتخابات اخیر هم هیچ وقت مطلب مربوط به سیاستِ روز در این وبلاگ نمی‌گذاشتم (منو چه به این ”اشتباهات“ فاحش!!).

حالا شما بشینید حساب کنید که با توجه به داده‌های بالا کی می‌بره که می‌بازه و کی بالاخره چه کار می‌کنه.

راستی هیچ دقت فرمودید در گزارش تاریخی ذکر شده هیچ نامی از کشته‌شدگان این جریانات که به روایتی حداقل بیست نفر بوده‌اند، برده نشده (سایت‌های اصلی یا کتاب‌های تاریخ را هم نگاه کنید، البته اسم که مهم نیست مهم اینه که آدم برای رسیدن دیگران به اهداف خودشون بره جلوی گلوله، اگر هم نمرد بیاد بگه ما خیلی مبارزیم. بعد هم صبر کنه تا وقتی آب‌ها از آسیاب افتاد یه شب بیان در خونه‌ش و ببرندش، درست همون موقعی که فکر می‌کنه پیروز شده.

پ.ن۱: انگاری یه جای شیطون لق، اینترنت‌مون داره از مورچه‌هه جلو می‌زنه :)

پ.ن۲: خواهش مؤکد دارم که اگر کتاب موریانهء بزرگ علوی را نخوانده‌اید، آب دست‌تونه بذارید زمین و حتماً حتماً اون و پیدا کنید و بخونید (در بازار کتاب هست خوشبختانه).

پ.ن۳: این آخرین نوشتهء امید عزیز را هم از دست ندهید که موجب پشیمانی است.

پ.ن۴: این در پاسخ به کامنت‌های علیرضای عزیز در پیک قبلی و این پیک است:

ببین علیرضاجان، (من نمی‌دونم تو همون علیرضای خودمونی یا یکی دیگه، ولی در این صحبتم الان فرقی نمی‌کنه)

من قصد توهین به کسی رو نداشتم و ندارم. هدفی هم که شما بهش اشاره کردی که دنبال می‌کنی، برای من هم ارزش داره و بهش احترام می‌گذارم.

تمام حرف من اینه که حداقل در این مقطع از تاریخ و در این وضعیت و با این آدم‌ها "کشته شدن" مردم هیچ دردی رو دوا نمی‌کنه (حالا کتک، دردش خوردنیه) متوجه نیستی که این نبرد قدرت‌های درون‌ نظامه؟ که طرفین دارند از جون مردم هزینه می‌کنند؟

آزادی‌ای که فرضاً و اگر، به دست بیاد (بگذریم که با چه تعریفی و اصولاً چقدر آزادی میشه به مردمی با این پیشینه داد، بماند) برای من چه ارزشی داره اون آزادی، اگه تو نباشی؟

آدم عاقل در اعتراض و مبارزه هر کاری می‌کنه الا این که جونش رو به خظر بندازه.

اصلاً یه سئوال، جان انسان برای نجات یک برنامه یا یک هدف یا یک دین یا هرچی،‌ خلق شده یا برنامه و دین و هدف برای نجات انسان؟ کدوم مهم‌تر بوده و هست؟ کدوم اول به وجود اومده؟ کدوم برای کدومه؟

به هر حال نیت من از تمام نوشته‌هام و پاسخم به کامنت‌ها چیزی نیست به جز نجات دادن جان حتی یک انسان، به وسیله^ء آگاهی رسانی.

قلم

yaharashha — Tue, 16 Jun 2009 15:28:18 GMT

درNLP روشی هست به نام Utilization، به معنای تحت‌اللفظی استفاده و به کارگیری، ولی در NLP که به معنای برنامه‌ریزی عصبی-زبانی (و در واقع برنامه‌ریزی ذهن به وسیله^ء زبان است)، این به کارگیری معنای خاصی دارد.

در درمان قرار است درمانگر از هر چه بیمار با خودش می‌آورد در جهت درمان استفاده کند، حتی مقاومت او در برابر درمان، اما همین NLP که یک ابزار است اگر در دست نااهل قرار بگیرد می‌تواند از آن در جهت منافع سودجویانه^ء خودش استفاده کند. چندین سال پیش که در دانشگاه ما گروهی مشغول به آموزش این دانش شده بودند، نیز همین اعتراض را بیان کرده بودم، بگذریم.

در یوتیلیزیشن، شخص هر کاری که دیگری می‌کند را به نفع هدف خودش مصادره می‌کند (در درمان به نفع درمان و در سیاست یا فروشندگی، به نفع همان). یک مثال در درمان:
بیمار آمده برای درمان استرس و اضطراب خودش، ولی چون در درون خود به درمان مقاومت نشان می‌دهد، ناخودآگاهش او را می‌خنداند و مانع ارتباط وی با درمانگر می‌شود. این خنده مانعی در راه درمان و ارتباط است ولی درمانگر می‌تواند از یوتیلیزیشن استفاده کرده و با گفتن این جمله او را در مسیر درمان قرار دهد، حتی در برخی مواقع خنده وی متوقف هم می‌شود. درمانگر می‌گوید: ”چه جالب! آدمای زیادی استرس‌ها و نگرانی‌های خودشون رو به وسیله^ء خندیدن تخلیه می‌کنند. خوبه، باز هم بخند تا نگرانی‌های بیشتری تخلیه بشند.“ در اینجا در واقع ما خنده^ء هیستریک بیمار را به نفع درمان خودمان مصادره کرده‌ایم.

در سیاست هم می‌توان از این روش استفاده کرد. مثلاً نشریات زیادی به اعمال اشتباه ما اعتراض می‌کنند و ما حریف نمی‌شویم، از همین موضوع اینطوری استفاده می‌کنیم که ببینید در زمان ما چقدر آزادی بیان هست! چنین آزادی بیانی در زمان چه کسی بوده است؟! (البته در اینجا ما از روش Reframing هم استفاده کرده‌ایم.)
و یا شمار زیادی به دلایل دیگری در انتخاباتی شرکت می‌کنند و ما می‌گوییم ببینید چقدر ما را قبول دارند!
و یا هواداران آن دیگری به خیابان می‌آیند، ما هم تعدادی از خودی‌ها را می‌فرستیم قاطی آنها و می‌گوییم (از قول او) که این راهپیمایی وحدت است و اینها هوادارن و حامیان همه^ء نامزدها هستند در جهت وحدت! (البته سیما بدون صدا).

***

همانطور که گفته بودم ”واکنش سوگ“ نه تنها در برابر فوت عزیزان بلکه در واکنش به از دست دادن هر آنچه که به نوعی شخص آن را بخشی از هویت خود بداند صورت می‌گیرد. برای بسیاری از افراد رأی یا نظر آنها در حکم هویت‌شان است. رأی یعنی نظر، یعنی ماحصل فکر و اندیشه^ء ”من“ و ”من“ به جز اندیشه‌ام چه هستم؟ بنابراین از دست دادن رأی من یعنی از دست دادن ”من“ یعنی مرگ ”من“ و در این صورت من می‌توانم سوگوار خودم باشم.

گفته بودم که واکنش سوگ چهار مرحله دارد: 1. بهت و شوک 2. عصبانیت و پرخاشگری (مقصر دانستن دیگران) 3. درهم‌ریختگی و احساس تنهایی 4. پذیرش آنچه که اتفاق افتاده

نیازی نیست نشان بدهم که آن اتفاق چطور می‌افتد چون تصور می‌کنم خیلی‌ها عملاً در حال تجربه^ء چنین مراحلی هستند.

حالا می‌خواهم توجه شما را به موضوع دیگری جلب کنم. فکر می‌کنید چند نفر باشند در میان مشاورین آدم‌های سیاسی که از دانش NLP مطلع هستند؟ و در این بازی آیا آنان که هم از این دانش استفاده می‌کنند و هم قدرت‌های رسانه‌ای را در اختیار دارند، پیروز نیستند بویژه اگر اکثریت مخاطبان آنها مردم ساده و به دور از این گونه دانش‌ها باشند؟

می‌خواهم بگویم من در واکنش سوگ برای رأیم نیستم، اگر چه به هر گونه تخلفی معترضم، اما از همان روزی که می‌خواستم رأی بدهم، رأیم را نتیجه^ء همه^ء آراء و نظرات و افکارم نمی‌دانستم و صرفاً یک انتخاب بود بین گزینه‌هایی که به من ارائه شده بود و مجبور بودم بین خوب و خوب‌تر یا به قول بعضی بین بد بدتر انتخابی بکنم. پس حالا چرا باید سوگوار برگه‌ای باشم که بالاجبار از بین فقط و فقط چهار حق انتخاب، برگزیده بودم؟ نه، آن رأی هویت من نبود و از زمانی که آن را از خودم جدا کردم و در صندوق انداختم (و متأسفانه دقت نکردم که در صندوق ریاست‌جمهوری انداختم یا در صندوق خبرگان) می‌دانستم که سرنوشتِ آن برگ کاغذ دیگر در اختیار من نیست. آن آراء مال من نیست، مال هر که هست، یا می‌تواند از آن دفاع کند و یا نمی‌تواند. اگر توانست که لیاقتش را دارد و اگر نتوانست هم همینطور. اشتباه نشود اعتراض حق ماست ولی حریف خیلی قَدَر است.

تصاویری از ناآرامی‌ها و تظاهرات مردم در اعتراض به نتیجهء آرای ریاست جمهوری (به دلایل امنیتی حذف شد)

yaharashha — Sat, 13 Jun 2009 15:31:18 GMT

خبرهای رسیده حاکی از آن است که در خیابان ولیعصر هم ‌اکنون (ساعت یک ربع به هفت عصر) درگیری بین معترضین به نتیجهء انتخابات و پلیس در جریان است. تصاویری از این درگیری‌ها و ناآرامی‌ها اینجا بود... که دیگه نیست (شرمنده، فکر می‌کنم به اندازهء کافی دیگه همه دیدند که چه شده است).

****

بيانيه بسيار مهم ميرحسين موسوي خطاب به مراجع عظام ) ساعت ۱۸:۲۴ :

انالله وانا الیه راجعون/تمامی راه‌ها برای احقاق حق بسته شده/شاید تذکر شما مفید واقع شود

قلم - میرحسین موسوی در بیانیه‌ای بسیار مهم به علمای قم، از آنها خواست تا در راستای صیانت از آرای مردمی که دچار چنین زیان عظیمی شده‌ا‌ند، به مسوولان تذکر دهند.

به گزارش قلم‌نیوز، ‌متن بیانیه بسیار مهم میرحسین موسوی خطاب به علمای قم به این شرح است:

"بسم‌الله الرحمن الرحیم

انا لله و انا الیه راجعون

محضر مبارک مراجع عظام و علمای اعلام

با اهدای سلام، اینجانب اطمینان دارم که روند حوادث انتخابات ریاست جمهوری دهم را با دقت پیگیری کرده‌اید. اگر چه توسل به دروغ و استفاده‌ی بی حساب از امکانات عمومی و دولتی برای تبلیغات یک‌سویه به سود نامزد حاکم به خوبی نشان دهنده عزم این گروه خاص برای پیروزی به هر قیمت و از هر راه ممکن بود، اما تصور تقلب در آرای مردم تا این اندازه و برابر انظار شگفت‌زده جهانیان از حکومتی که تعهد به عدالت شرعیه از ارکان اساسی آن شمرده می‌شود، برای کسی ممکن نبود.

امروز که با حیرت تمام شاهد چنین تصورات جسورانه در امانت مردم هستیم و تمامی راه‌ها برای احقاق حق بسته شده، مواجه شدن مردم مظلوم با سکوت علما و مراجع که ملجا راسخ این ملت شمرده می‌شوند، خسارتی بیش از یک تغییر در آرا را به دنبال خواهد داشت.

عواملی به بهانه‌های واهی با چوب و چماق و باطوم و شوک الکتریکی به جان اعضای ستادهای اینجانب و مراجعه کنندگان سرگردان و مبهوت از این وضعیت افتاده‌اند، در حالی که امیدی به کارایی قوه قضاییه محترم نمی‌رود زیرا جایی که دادستان کل کشور نتواند از سخن قانونی خود در پیشگیری از سخنرانی اضافی نامزد حاکم در سیما جلوگیری نماید، با چه ابزاری می‌تواند از این خشونت سیاه بازداری کند؟ به حسب وظیفه صیانت از آرای مردمی که اینک دچار چنین زیان عظیمی شده‌ا‌ند عرض حالی تقدیم و یادآور می‌شوم که شاید تذکر به جای شما به مسوولان مفید واقع شود.

ایاک و الظلم لمن لیس له الا الدعا

برادر شما - میرحسین موسوی"

کرباسچی: آیا کسانی که به آقای کروبی رای داده اند حاضر به معرفی کردن خود هستند؟ (توئیت)

سحام نيوز :‌سعيد رضوي فقيه سخنگوي ستاد انتخابات مهدي كروبي طي اطلاعيه اي اعلام كرد : "‌با توجه به اينكه نتيجه اعلام شده از سوي وزارت كشور براي انتخابات رياست جمهوري غير قابل قبول و روند برگزاري انتخابات از منظر ما كاملا مخدوش و پر از سوال و مسئله است ،‌و به نظر مي رسد كه انتخابات از معناي واقعي خود خارج شده است و ما با يك انتخابات از پيش تعيين شده مواجه هستيم و اكنون كه ديگر ميزان راي ملت نيست ، لذا به نشانه اعتراض ضمن تاكيد بر حفظ آرامش و صرفا به عنوان يك حركت مسالمت آميز مدني در عزاي انتخابات آزاد و جمهوريت جامعه هاي سياه به تن مي كنيم و از رنگ سياه به عنوان نماد اعتراض به انتخابات مهندسي شده در محافل و تجمعات خود استفاده مي كنيم . (لینک این مطلب)

*** ***

بیانیه مهم مجمع روحانیون مبارز درباره نتایج اعلام شده انتخابات ریاست جمهوری

بسم الله الرحمن الرحیم

مجمع روحانیون مبارز ضمن سپاس از حضور شاداب ملت و بخصوص جوانان عزیز در عرصه انتخابات دهم ریاست جمهوری که با رفتار مدنی، سرزندگی و متانت خود خاطرات دوران پرشکوه انقلاب را تجدید کردند و ضمن پوزش از اینکه نتوانستیم از آراء مردم صیانت به عمل آوریم، به استحضار ملت شریف می‌رساند که در این انتخابات صرف نظر از نتیجه‌ای که معلوم شد آنچه موجب تاسف و نگرانی بیشتر است اعمال نوعی مهندسی آراء گسترده در این دوره است.

این امر اگر به صورت رویه درآید به جمهوریت نظام لطمه غیرقابل جبران می‌زند و اعتماد مردم را که بزرگترین پشتوانه نظام است خدشه دار می‌کند. دلایل و شواهد کافی وجود دارد که نتیجه اعلام شده مورد قبول واقع نشود.

مجمع روحانیون مبارز در جلسه‌ای فوق العاده به این نتیجه رسید که برای دفاع از جمهوریت اسلامی نظام و بازگرداندن اعتماد عمومی و نگاهبانی از موج آشتی ملی با صندوق‌های رای، ابطال این انتخابات و تجدید آن در فضایی عادلانه‌تر و منطقی‌تر راه‌کار مناسب است یا دست کم تعیین هیاتی بی‌طرف و کاردان و شجاع برای حقیقت‌یابی و اعلام نظر نهایی به ملت و رهبری تصمیمی درست در جهت آرمان‌های والای انقلاب و اندیشه‌های حضرت امام و تقویت اعتماد ملی است.

ما و هواداران پرشور و با شعور جناب میرحسین موسوی ضمن حفظ هوشیاری و پرهیز از هر عملی که به تشنج بیانجامد و به سرکوب‌گران بهانه دهد، مهندس موسوی عزیز را تنها نخواهیم گذاشت.

و بالاخره لحظاتی پیش (۲۰:۳۰) یوتیوب و فیس‌بوک هم چیز شد رفت پی کارش.

اینم برای این که یاهو هم فیل بشه: اخبار انتخابات و بعد از آن در یاهو نیوز

و تمام، اگه منو هم چیز کردن به آدرسم یه سه‌ای چهاری چیزی اضافه ‌می‌کنم. توصیه می‌کنم از همین الان فید منو در گوگل‌ریدرتون اضافه کنید (اون آیکون گوگل‌ریدر رو که تو ستون کناری بزنید و بعدش گوگل‌ریدر رو انتخاب کنید)

خسته نباشید و امیدوارم طوری‌تون نشده باشه.

پ.ن: واقعاً متأسفم