باکستر در حالی که به گلدان‌های دفتر کارش آب می‌داد، به این فکر افتاد که شاید بتوان با ثبت مقدار افزایش رطوبت یک برگ به کمک نوار پلی‌گراف، آهنگ بالا رفتن آب از ریشه تا برگ گیاه را اندازه گرفت. با این فکر دو الکترود انعکاس روانی-گالوانی (PGR) را به دو طرف یکی از برگ‌های گیاه گلدانی دراکائنا ماسانجه‌آنا (Dracaena Masangeana) وصل کرد و مدار را متعادل نمود. با ریختن آب در گلدان واکنش مشخصی ظاهر نشد، بنابراین باکستر تصمیم گرفت عملی را امتحان کند که او ”اصل تهدید رفاه، روش موفقی برای برانگیختن ظرفیت هیجانی بشر“ می‌نامد. به عبارت دیگر او تصمیم به شکنجه کردنِ گیاه گرفت.

ابتدا یکی از برگ‌های گیاه را در فنجان قهوه^ء داغ فرو برد، اما واکنشی ظاهر نشد، بنابراین تصمیم گرفت کبریتی بردارد و برگ را به طور حساب‌شده‌ای بسوزاند. ”به محض اتخاذ این تصمیم، در زمان 13 دقیقه و 55 ثانیه روی کارت، قلم ثبّاتِ PGR پرشی ناگهانی و بلند کرد. من هنوز گیاه را حرکت نداده و لمس نکرده بودم، لذا زمان حرکت قلم PGR بیانگر ان بود که احتمالاً این تغییر فقط در اثر تصور صدمه‌ای که قصد داشتم بر گیاه وارد کنم بروز کرده است.“.

 باکستر برای بررسی امکان چنین ادراکی در آن گیاه، تعدادی میگوی دریایی زنده را به دفتر کارش برد و در رابطه با آزمایش قبل انها را یکی یکی در آب جوش انداخت. هر بار که یکی از میگوها کشته می‌شد، سوزن ثبّاتِ پلی‌گراف که به گیاه متصل بود پرش شدیدی می‌کرد. او اندیشید که شاید هیجاناتِ خود او این واکنش‌ها را ایجاد کرده باشد، لذا برای حذف این امکان، تمام ازمایش را خودکار کرد، به طوری که وقتی کسی در آزمایشگاه نبود یک دستگاه الکترونیک در لحظه‌هایی که خود انتخاب می‌کرد، میگوها را درون آب جوش می‌انداخت. گیاه هم‌زمان با مرگ هر میگو باز همان واکنش را نشان می‌داد و اگر میگویی که می‌افتاد قبلاً مرده بود تغییری دیده نمی‌شد.

باکستر که از مشاهده^ء حساسیت آشکار گیاه مزبور در مقابل فشار هیجانی تحت تأثیر قرار گرفته بود، نمونه‌هایی از گونه‌های گیاهی دیگر را گرد آورد و در این بین متوجه شد که یکی از گونه‌های گیاه پیچک گویی به او علاقمند است. حالا دیگر او با دقت و احتیاط بسیار به این گیاه دست می‌زند و هر گاه لازم باشد این گیاه را به منظور واکنشی تحریک کند، معاونش باب هنسون ”این مهم را به عهده می‌گیرد“. هر وقت هنسون وارد اتاق می‌شود، واکنش مضطربانه^ء گیاه روی دروغ‌یاب ثبت می‌شود و وقتی باکستر نزدیک می‌شود، یا حتی در اتاق مجاور صحبت می‌کند، به نظر می‌رسد که گیاه ”آرام می‌گیرد“. با قرار دادن گیاه در یک قفس فارادی یا محفظه^ء سربی تغییری در آن مشاهده نمی‌شود، یعنی علائمی که گیاه در برابر آنها واکنش نشان می‌دهد در محدوده^ء طیف الکترومغناطیس طبیعی قرار ندارند. در آزمایش‌های بعدی باکستر دریافته است که میوه^ء تازه و سبزیجات، کپک‌ها، آمیب‌ها، پارامیسوم‌ها، شیر ترش، خون، و حتی تراشه‌های سقف دهان، همگی حساسیت مشابهی در برابر موجودات زنده^ء به خطر افتاده از خود نشان می‌دهند.

این پدیده، که باکستر ”ادراک اولیه“ می‌نامد، با تکرار آزمایش‌هایی در جاهایی دیگر به اثبات رسیده است.

آنچه در بالا مطالعه کردید٬ کاملاً از کتاب ”فوق طبیعت“ اثر شگفت‌انگیز پروفسور ”لایال واتسون“گیاه‌شناس٬ جانورشناس٬ انسان‌شناس و زیست‌شناس است که نظریه^ء ”صدمین میمون“ را نیز ارائه کرده است. منبع او برای مطلب فوق این بوده است: De La Warr G. “Do Pelants feel Emotion?” ElectroTechnology, April 1969

دکتر باکستر هم‌چنان مشغول تحقیق بیشتر بر روی این موضوع است.

امیدوارم این مطلب را ادامه دهم.