كتابی می‌خواندم درباره^ء وبلاگ به نام “WeBlog” ، از آن اینطور برمی‌آمد كه وبلاگ‌های آنها هم درامتداد فرمتِ جامعه‌شان درواقع همان تشكیل دادن نهادهای اجتماعی و تشكل‌ها و انجمن‌ها و گروه‌ها برله یا علیه كس یا چیزی است. صاحبان وبلاگ‌ها مشخص‌اند و جنبه^ء حقوقی و رسمی آنها هم به تأیید رسیده است. اغلب آنها هم دامین شخصی دارند و از میزبان‌های رایگان شاید كمتر استفاده می‌كنند. من كه خودم زیاد وبلاگ‌های خارجی را نگشته‌ام ولی نكته در همانجاست كه گفتم وبلاگ‌هایشان هم مثل جامعه‌شان است، طبیعی است كه وبلاگستان ما هم در امتداد فرمت جامعه‌مان باشد:

جامعه^ء محافظه‌كار =» وبلاگ‌های با صاحبان ناشناس

سركوب ابراز احساسات (بخصوص از نوع محبت‌آمیز و عاشقانه) =» وبلاگ‌های عشقولانه

جامعه^ء سیاسی =» وبلاگ‌های سیاسی

جامعه^ء افسرده =» وبلاگ‌های جوك

جامعه^ء جان‌به‌لب =» وبلاگ‌های پرخاشگر

جامعه^ء ... =» وبلاگ‌های ...

...

به نظر می‌رسد وبلاگ‌های صاحب‌دار یعنی شناسنامه‌دار مخصوصاً اگر عكسی هم از او وجود داشته باشد با اقبال بیشتری روبرو باشند. این چنین وبلاگ‌هایی یا در زمینه‌های تخصصی بی‌خطر می‌نویسند یا نویسنده در خارج از كشور زندگی می‌كند، و یا نویسنده^ء نسبتاً شناخته‌شده‌ای است كه با بده‌بستان‌هایی كه با اطلاعات (وزارت‌شون!) دارد خیالش راحت است و بیشتر نقش كرم سر قلاب را بازی می‌كنند.

به تازگی دو مطلب وبلاگی خوانده‌ام كه در ادامه^ء این مطلب و به عنوان ادله بد نیست ببینید:

یک پزشک! http://bashool.blogfa.com/post-158.aspx